امروز احساس می کنم واقعا دیگه طاقت این مشکلات دائمی بلاگفا رو ندارم.

چند ماهی مهمون بلاگفا بودم ولی میزبان زیاد سر حال نبود.

با تشکر از مدیران بلاگفا و زحماتی که می کشن بزودی آدرس جدیدم رو بهتون می گم.

اگه حال کردین باز هم بیایین و مطالب گلچینی که براتون تهیه می کنم رو ببینید.

فقط حیف این همه وقت که اینجا الکی تلف شد.

 

 

 

 

من چیزی نمی گم . خودتون ببینید.

 

نویسنده : دوربرگردان م.ف

 

ماجراي عاشقانه كاظمي و مددي
ماجراهاي كاظمي و مددي، نخستين وزير رفاه و رئيس سازمان تأمين اجتماعي دولت احمدي‌نژاد، مثل داستان‌هاي جنايي ـ عاشقانه ادامه دارد. مددي درست سه ماه پس از رياست بر سازمان تأمين اجتماعي، توسط كاظمي، وزير رفاه بركنار شد، اما 24 ساعت بعد، با حكم مستقيم رئيس‌جمهور بر سر كار برگشت. تنش‌هاي بين اين دو نفر ادامه داشت تا اين‌كه كاظمي، چندي پيش از وزارت رفاه رفت و همه فكر كردند جايگاه مددي مستحكم‌تر از هميشه شده است، اما اين داستان، پاياني عاشقانه داشت و چند هفته پس از رفتن كاظمي، مددي هم اعلام كرد كه از منصب خود كناره مي‌گيرد و عقل هميشه از فهميدن كارهاي عشق، معذور است!

پي‌نوشت سردبير: آقاي «م.ف» ساعت خواب! مگر در همين «بازتاب» خودمان نخواندي كه آقاي مددي ماندني شد؟!

دمكراسي آمريكايي
دكتر هوشنگ اميراحمدي در برنامه «مذهب، سياست و جهاني‌سازي» كه توسط دانشگاه بركلي برگزار شده بود، چند بار بر يك نكته طلايي دمكراسي‌خواهي تأكيد كرد و گفت: «كساني كه به دنبال دمكراسي هستند، بايد بدانند نمي‌توانند به آن دست يابند، مگر با رابطه با آمريكا».

البته ايشان فراموش كرده چند مثال هم در اين رابطه ارائه كند كه ما جور ايشان را مي‌كشيم. بعضي از كشورهايي كه به واسطه رابطه با آمريكا به دمكراسي دست يافته‌اند، اينها هستند: عربستان سعودي، مصر، كويت، آذربايجان و در رأس همه پاكستان! افغانستان و عراق هم بس كه با آمريكا رابطه‌شان نزديك شده، كم مانده است اين روزها بزايند!

ورود خبرنگار ممنوع
ثمرات ورود هاشمي ثمره به وزارت كشور، زودتر از چيزي كه انتظارش مي‌رفت، آشكار شد. وزارت كشور اعلام كرد ثبت‌نام كانديداهاي مجلس خبرگان بدون حضور خبرنگاران انجام خواهد شد و علت اين تصميم را هم اينگونه اعلام كرده است كه چون در شهرستان‌ها ثبت نام كانديداها در فرمانداري‌ها انجام مي‌شود و امكان حضور همه خبرنگارها در آنجا نيست، در نتيجه در راستاي سياست «عدالت‌محوري» دولت، كلا نبايد ثبت نام در حضور خبرنگارها انجام شود. اين اقدام ارزشمند، باعث شد تا براي اولين بار پس از ورود شريعتمداري، «كيهان» با اصلاح‌طلبان در اعتراض به اين تصميم، هم‌صدا شود. بسياري از مطبوعات نوشتند كه در ساير انتخابات، مثل شوراي شهر هم همين مسئله وجود داشته و دارد. به اين ترتيب، وزارت كشور به فكر چاره افتاد... و يافت! موسي‌پور معاون پارلماني وزير كشور ديروز اعلام كرد: ثبت‌نام كانديداهاي شوراي شهر هم بدون حضور خبرنگارها انجام خواهد شد!

افتخاري براي رضازاده و همكاران
حسين رضازاده، وزنه‌بردار ايراني و ده نفر از اعضاي تيم ملي، مشتركا توانستند افتخار ديگري را براي جامعه ورزشي ايران به دست آورد. وظيفه رضازاده در اين افتخارآفريني، كسب سه عنوان طلا در يك ضرب، دو ضرب و مجموع بود و نقش ديگران، انجام دوپينگ و محروميت از شركت در مسابقات. چون در غير اين صورت تيم ايران با يازده وزنه‌بردار، سه مدال طلا به دست مي‌آورد كه چندان افتخارآميز نبود، اما حالا با يك شركت‌كننده، سه مدال طلا به دست آورده كه خيلي افتخارآميز است!

نقش مطبوعات در گراني‌ها
ايسنا گزارش كرد: اسكندري، وزير جهاد سازندگي در پاسخ به خبرنگاران كه از وي در مورد گراني‌هاي اخير مي‌پرسيدند، گفت: «مگر شما نماينده افكار عمومي هستيد؟» و پس از آن‌كه خبرنگاران قسم خوردند كه آنان فقط نماينده عمه‌هايشان هستند، خيال جناب وزير راحت شد و در مورد بخش مهمي از گراني‌ها افشاگري كرد.

بنا بر همين گزارش، اسكندري اعلام كرده است كه مطبوعات در گراني‌هاي روزهاي اول ماه رمضان، نقش مهمي داشته‌اند و گفته است: «مطبوعات در گراني‌هاي روزهاي اول ماه رمضان امسال، نقش داشتند، چون ما گوشت مرغ را به اندازه كافي عرضه و ذخيره كرده بوديم، اما مطبوعات مصرف گوشت گرم را توصيه مي‌كردند». چه جالب! ما تا به حال فكر مي‌كرديم مورد استفاده مطبوعات در تغذيه مردم، محدود به سبزي پيچيدن لاي روزنامه بوده است، نگو مردم اول ماه رمضان‌ها، به دستور مطبوعات غذا مي‌پزند و مي‌خورند. اي بابا! خوب زودتر مي‌گفتيد ما يك باري را از دوش دولت و وزارت جهاد كشاورزي برمي‌داشتيم، اما حالا هم دير نشده. پس آهاي اي ملت غيور! از اين به بعد گوشت منجمد بخوريد. آهاي ملت غيور با شماييم ها. اوهوي... ملت جان!... بابا يه دقيقه گوش بگيريد... مگه با شما نيستم؟

دست‌انداز
1ـ يكي از خواص ذكر نكردن منبع خبري، اين است كه خواننده‌ها فكر مي‌كنند اين همه خبر و گزارش و تحليل متعلق به ماست و اينطوري اعتبار روزنامه بالا مي‌رود، اما آدم وقتي در اين كار زياد عجله بكند و مطلب سايت «بي.بي.سي» را آنقدر هول هولكي بچسباند توي صفحه‌اش كه گزينه «براي نظر دادن اينجا را كليك كنيد» به شكل ميان‌تيتر دربيايد، احتمالا اعتبار روزنامه كمتر از آني كه هست مي‌شود و «اعتماد» خواننده‌ها را (اگر باشد البته) از دست مي‌دهد.

 

 

لینک : رضازاده، مديون دوپينگی‌ها

 

نویسنده : Avnery Uri

مترجم : هادی جعفریان

 

 

 

مقاله زیر که پس از سخنرانی پاپ نوشته شده، به دست یک یهودی ساکن اسرائیل تحریر شده است؛ وی یک اصلاح‌طلب اسرائیلی و یکی از مخالفان سرسخت سیاست‌های رسمی دولت اسرائیل است.

ملاقات وی با یاسر عرفات در جریان جنگ لبنان در سال 1983 - به عنوان نخستین ملاقات رهبر فلسطینی‌ها با یک اسرائیلی - از جمله اقدامات وی در حمایت از فلسطینیان بوده است، به گونه‌‌‌‌‌ ای که عرفات در دوره‌ ای او را دوست من خطاب کرده است. او هم‌اکنون در اسرائیل زندگی می‌کند.

از آن دوران که پادشاهان رومی، مسیحیان را در قفس شیران می‌افکندند تا به امروز، روابط بین پادشاهان و مقامات عالی‌رتبه کلیسا، تغییرات بسياری را به همراه داشته است.
«کنستانتین بزرگ»، که در سال 306 میلادی؛ یعنی دقیقا 1700 سال پيش به پادشاهی رسید، به گسترش مسیحیت در قلمرو خود، که شامل فلسطین نیز می‌شد، کمک شایانی كرد. قرن‌ها بعد، مسیحیت به دو شاخه شرقی (ارتدکس) و غربی (کاتولیک) تقسیم شد. در غرب، اسقف اعظم رم، که پاپ نام داشت از امپراتور خواست که برتری او را بپذیرد.

جدال بین پادشاهان و پاپ‌ها، نقش کلیدی را در تاریخ اروپا ایفا نموده است. برخی از پادشاهان، پاپ را عزل یا اخراج کرده‌اند و برخی از پاپ‌ها نیز شاهی را تکفیر كرده‌اند.
اما زمان‌هایی وجود داشته که شاهان و پاپ‌ها در صلح با یکدیگر بوده‌اند.

امروز نیز ما شاهد چنین دوره‌ای هستیم؛ بین پاپ فعلی، بندیکت شانزدهم و شاه فعلی، جرج بوش دوم، همدلی فوق‌العاده‌ای وجود دارد. سخنرانی اخیر پاپ، که بحث و جدل‌های فراوانی را برانگیخت، دقیقا در راستای جنگ‌های مقدس بوش با اسلام افراطی و در حوزه برخورد تمدن‌ها بود.

پاپ در سخنرانی خود در یکی از دانشگاه‌های آلمان، آنچه را كه وی تفاوت‌های اساسی بین اسلام و مسیحیت نامید، این‌گونه توصیف نمود: با آن که مسیحیت بر مبنای برهان است، اسلام برهان‌گریز است و با آن که مسیحیت معتقد به وجود منطق در اعمال خداوندی است، مسلمانان وجود چنین منطقی در رفتارهای خدا را انکار می‌کنند.

بنده به عنوان یک یهودی سکولار، تمایلی به ورود به این نزاع ندارم. با این حال به عنوان یک اسرائیلی درگیر در نبرد تمدن‌ها نمی‌توانم این مسأله را نادیده بگیرم.

در راستای اثبات وجود نداشتن برهان در اسلام، پاپ ادعا می‌کند که محمد(ص) به پیروان خود دستور داد که دین را با استفاده از شمشیرشان گسترش دهند. بنا بر گفته پاپ، این غیرمنطقی است، چراکه ایمان، زاده روح است، نه جسم؛ بنابراين، چگونه می‌توان با شمشیر به روح نفوذ کرد؟

پاپ در اثبات فرمایش خود ـ در میان همه انسان‌های موجود ـ از قول یک پادشاه بیزانسی متعلق به کلیسای شرقی نقل قول می‌کند. در پایان قرن 14 میلادی، پادشاه «مانوئل دوم»، نزاعی را بین خود و یکی از عالمان مسلمان ایرانی (بدون آوردن نام) نقل می‌كند. مانوئل ادعا می‌کند که در بطن بحث، چنین منطقی را علیه دشمن خود استفاده کرده است:

به من نشان بده که محمد چه چیز جدیدی آورده است و در آنچه آورده، می‌توان چیزهای صرفا شیطانی و غیرانسانی یافت، مانند فرمان او برای گسترش ایمان با استفاده از شمشیر.

این سخنان سه پرسش را در ذهن برمی‌انگیزد:
1. چرا پادشاه این سخنان را گفته است؟
۲. آیا این سخنان منطقی هستند؟
3. چرا پاپ فعلی آنها را نقل می‌کند؟

1. هنگامی که مانوئل دوم این سخنان را بیان کرد، امپراتوری وی در حال فروپاشی بود. وی قدرت را در سال 1391 در دست گرفت؛ یعنی هنگامی که تنها چند استان از امپراتوری باقی مانده بود و تازه این مناطق نیز، تحت تهدید دايمی ترک‌ها بودند.

در این زمان، ترک‌ها به کناره‌های رود «دانوب» رسیده و آنان بلغارستان و شمال یونان را فتح کرده بودند و در دو نوبت نیز لشکر فرستاده شده از سوي پادشاهان شرقی را شکست داده بودند. در 29 می 1453، تنها چند سال پس از مرگ مانوئل، مرکز امپراتوری وی؛ یعنی استانبول به دست ترک‌ها افتاد و این پایانی بر یک امپراتوری هزار ساله بود.

مانوئل در طول پادشاهی خود، تلاش‌های بسیاری براي جلب حمایت اروپايیان انجام داد. وی تلاش بر اتحاد دوباره کلیسا داشت. شکی نيست که وی این مطالب را براي تحریک و تشویق کشورهای مسیحی در جهت نبرد با ترک‌ها نوشت تا بتواند آنان را برای آغاز دور جدیدی از جنگ‌های صلیبی متقاعد سازد؛ این کار جز به کارگیری دین در راه سیاست، معنای دیگری نداشت.

۲. آیا سخنان مانوئل منطقی است؟ پاپ خود نیز در این باره رویکرد محتاطانه‌ای در پیش گرفت، چرا که وی نمی‌تواند آنچه آشكارا نوشته شده را انکار کند؛ بنابراین، او اعتراف کرد که قرآن آشكارا استفاده از اجبار برای گسترش ایمان را ممنوع کرده است. وی آیه 256 سوره دوم قرآن را نقل می‌کند: در دین هیچ اجباری نيست (لا اکراه فی الدین).

چطور کسی می‌تواند این گفته صریح را در نظر نگیرد؟ پاپ ادعا می‌کند که این آیه، متعلق به زمانی است که پیامبر در آغاز رسالت خود قرار داشته و ضعیف و بدون پشتیبان بوده است، اما وی بعدها دستور به استفاده از شمشیر در گسترش ایمان داده است. این فرمان در قرآن وجود ندارد. درست است که محمد(ص) فرمان به استفاده از شمشیر علیه قبیله‌های دشمن داده است، اما به نظر می‌رسد که این امر، بیشتر فرمان سیاسی بوده تا مذهبی.

پاپ ادعا می‌کند که رفتار اسلام با دیگر ادیان را می‌توان در رفتار حاکمان اسلامی با دیگر ادیان در حکومت هزار ساله‌شان جویا شد و دید که آیا آنان هنگامی که قدرت را در دست داشته‌اند، از شمشیر برای گسترش ایمان استفاده نکرده‌اند؟
خوب، واقعا استفاده نکرده‌اند!

قرن‌ها، مسلمانان بر یونان حکومت راندند. آیا یونانیان مسلمان شدند؟ آیا کسی تلاش برای مسلمان کردن آنان كرد؟ بالعکس، یونانیان مسیحی بالاترین درجات را در نظام حکومتی عثمانی دارا بودند. بلغارها، صربها، رومانی‌ها، مجارستانی‌ها و دیگر ملل اروپایی تحت سیطره پادشاهان عثمانی زیسته‌اند و در عین حال، مسیحی باقی مانده‌اند. هیچ کس آنان را مجبور به مسلمان شدن نکرد و همه آنان مسیحی ماندند.

درست، آلبانیایی‌ها مسلمان شدند و همچنین بوسنیایی‌ها، اما هیچ کس نگفته است که آنان تحت اجبار چنین کاری را انجام دادند. آنان به دلیل رفتار شایسته حکومت اسلامی با دیگر ادیان به آن علاقه‌مند شده و به اسلام گرويدند.

در سال 1099، جنگجویان مسیحی، بیت‌المقدس را به چنگ آورده و مسلمان و یهودی را با هم و با نام «مسیح مهربان»، قتل‌عام کردند. در آن زمان، پس از 400 سال سیطره مسلمانان بر فلسطین، هنوز مسیحیان در این کشور اکثریت را در اختیار داشتند. در این مدت طولانی، هیچ تلاشی برای تحمیل اسلام به آنان انجام نشد. تنها پس از رانده شدن جنگجویان صلیبی از فلسطین بود که بيشتر ساکنان این منطقه مسلمان شدند و زمان عربی را تکلم کردند ـ و البته همین‌ها، پایه‌گذاران اولیه فلسطین امروزی بودند.

تا امروز هیچ مدرکی دال بر تلاش مسلمانان بر تحمیل اسلام به یهودیان وجود نداشته است و تا آنجایی که ما می‌دانیم، در زمان حکومت مسلمانان بر اسپانیا، یهودیان از چنان آزادی برخوردار بودند که نمونه آن را کمتر در تاریخ دیده‌ایم. در اسپانیای اسلامی، یهودیان وزیر، شاعر و عالم بودند. در این زمان، عالمان مسلمان و مسیحی و یهودی با یکدیگر به ترجمه متونی فلسفی و علمی یونانی می‌پردازند. حال اگر محمد(ص) دستور به گسترش ایمان با استفاده از شمشیر داده، چگونه چنین چیزی ممکن است؟

آنچه پس از این رخ داد، حتی از این نیز جالب‌تر است. پس از آن که کاتولیک‌ها دوباره اسپانیا را از مسلمانان پس گرفتند، فضایی آمیخته با خفقان و وحشت مذهبی ایجاد کردند. مسلمانان و یهودیان انتخاب زیادی نداشتند: مسیحی شوند، قتل‌عام شوند و یا آن سرزمین را ترک کنند. پس هزاران یهودی که حاضر به کنار گذاردن ایمانشان نشدند به کجا گریختند؟ تقریبا همه آنان در سرزمین‌های اسلامی با آغوشی باز پذیرفته شدند. یهودیان سفاردی (اسپانیایی) در جهان اسلام پراکنده شدند؛ از مراکش تا عراق و از بلغارستان تا سودان و جالب آن که آنان در هیچ نقطه‌ای از سرزمین‌های اسلامی آزار و اذیت نشدند. چرا؟ چون در اسلام جایگاه خاصی برای اهل کتاب در نظر گرفته شده است. آنان مجبور به پرداخت مالیات هستند، اما در عوض از خدمت نظامی معافند. این مسأله به مذاق بسیاری از یهودیان سازگار بوده است!

هر یهودی صادقی که به تاریخ یهودیان آگاهی دارد، باید به دلیل حمایت و پشتیبانی مسلمانان از یهودیان در پنجاه نسل، از آنان سپاسگزار باشد. این در حالی است که دنیای مسیحیت، سال‌های سال با استفاده از شمشیر، سعی در تغییر ایمان یهودیان داشته است.
داستان گسترش ایمان با استفاده از شمشیر، داستانی غیرواقعی است؛ یکی از صدها افسانه‌ای که در جنگ‌های متعدد بین مسلمانان و مسیحیان ساخته شده است. من گمان می‌کنم که پاپ آلمانی، شدیدا به این داستان‌ها اعتقاد دارد. این بدین معنی است که رهبر جهان کاتولیک، به خود زحمت مطالعه تاریخ دیگر ادیان را نیز نداده است.

3. پس دلیل نقل این سخنان چه بوده است و چرا الان؟ در نظر نگرفتن ارتباط بین سخنان پاپ و جنگ‌های بوش علیه مسلمانان، ممکن نیست. برای بوش، این اقدامات تلاشی براي توجیه تسلط آنان بر جهان نفتی است. در طول تاریخ، این نخستین بار نیست که یک ریسمان مذهبی در جهت منافع اقتصادی مورد استفاده قرار می‌گیرد و نخستین بار نیست که جاه‌طلبی‌های یک دزد، جنگ مقدس نام می‌گیرد.

 

 

لینک : شمشير محمد(ص)!